In Seattle was niet veel boeiends meer aan de hand. We zijn daar nog verhuisd naar een ander hostel, maar ook daar was er niet veel boeiends aan de hand. We hebben nog gezocht naar een uitgaansgelegenheid voor onder de 21, maar helaas... We zijn ook nog naar een museum geweest waar je leuk kon spelen met instrumenten en veel kon leren over Jimi Hendrix! Het was wel indrukwekkend om dan te lezen dat hij bewondert werd door een aantal van de grootste artiesten. In dit museum was ook nog een sci-fi gedeelte waar we ook nog een rondje hebben gedaan en vooral veel van de Star-Wars films te zien was. 's Avonds moesten we nog wat eten halen en hadden we een blik met vlees en pasta. Toen we 's avonds dat blik opende rook de inhoud naar kattenvoer. Maar honger hadden we toch. Toen we het op hadden, hadden we niet het idee dat het kattenvoer was, maar je weet het niet, ik heb namelijk nog nooit echt kattenvoer gegeten...

In Portland hebben we iemand uit Seattle ontmoet en die zei dat we wel even een bezoekje aan de Trol moesten bezoeken, zodoende hebben we dat gedaan en het was wel grappig, maar niet echt speciaal. Zo ook een standbeeld van Lenin van 5 meter groot. De geschiedenis achter dit beeld is dat het in Europa is weggehaald omdat ze het daar niet meer wilde en Seattle het toen heeft opgekocht. De laatste dag in Seattle hebben we een beetje rondgeneust in de winkels op zoek naar een oranje shirt. Na een hele tijd zoeken hadden we dan uiteindelijk een oranje shirt gevonden, er stond alleen een hele grote Y op met onderin de Y het woord because. Dus daar gingen we nog even een slogan op broeden.

Na Seattle werd het dan eindelijk tijd voor onze eindbestemming in deel 1 van onze reis. Op weg naar Vancouver BC, Richmond om precies te zijn. Na weer zo'n leuke douane check te hebben gehad waar ze hele directe vragen aan je stellen waren we dan eindelijk in Canada. In Vancouver leek het straatbeeld wel een stuk schoner dan in Amerika. We kwamen aan bij het greyhound station en werden in de aankomsthal opgewacht door Mac, de zakenrelatie/vriend van Tom zijn vader die ons onderdak had aangeboden voor de weken dat wij in Vancouver waren. In de stad was het enorm druk dus het verkeer ging niet erg snel, maar we kwamen er. We kregen in Richmond, waar Mac en zijn vrouw Pauline wonen, nog een kleine rondleiding van waar de belangrijke plekken waren. Zo hadden we de Canada-Line gezien, wat je in Nederland een metro zou noemen, hebben we de O-zone (niet van numanumaneh) gezien, waar het Holland Heineke House staat gezien en gingen we naar het huis. We kwamen daar binnen en het eerste wat Pauline vroeg is wat willen jullie eten of willen jullie meteen naar het Holland Heineken House (HHH)? De eerste avond gingen we maar even rustig aan doen dus hebben we een heerlijke hamburger gegeten en hebben we ons een beetje gesettled in het huis.

De volgende dag werd het tijd om naar het HHH te gaan. Na al een aantal Canadezen te hebben gesproken wisten we ook meteen een slogan voor onze shirts. Canadezen spreken de Y uit als why in waarom en omdat er onderin de Y een because stond hadden wij onze slogan:

'Y orange? Because we are Dutch.'

In het HHH hebben we onze kaarten opgehaald voor het schansspringen en bobsleeen wat we nog gingen bezoeken, hebben we even binnen gekeken en zijn we aan onze eerste Heineken begonnen. Wat ons echt opviel aan het HHH was dat het heel populair was. Canadezen en andere niet Nederlanders wilden wel 2 uur in de rij staan om binnen te komen, nou sorry hoor, dat vind ik best wel lang. Gelukkig kon je met een Nederlands paspoort zo in de snelle lijn stappen!

De eerste avond in het HHH was ook super, we werden door verschillende groepen dames aangesproken of we met hun op de foto wilden, omdat we dezelfde muts en shirt hadden, er werd ons ook gevraagd of we broers waren..? Ach ja we konden ze alles wijs maken en ze geloofden het nog dacht ik. De tweede avond was ook gezellig. We hadden 2 nederlanders ontmoet en nog een 3e die nu in Canada woonde. We hadden wel een gezellige avond!

We zijn een dag naar Vancouver gegaan en hebben daar de olympische vlam bekeken, foto's met de vlam gemaakt en over de drukste straat gelopen. Ons doel deze dag was om bij het gratis concert van Deadmau5 binnen te komen, niet wetend dat heel Canada fan van deze DJ is, gingen wij hier om 5 uur naar toe (hij trad pas op om 9 uur 's avonds), maar de rij was al gesloten. Er stond nog een rij van minstens 500 meter lang en 3 meter breed, maar zelfs deze rij zou er niet in komen. Dus wij een beetje balen, terug met de metro en toch nog maar even het Heineken House in, wat we uiteindelijk verlengd hadden tot 1 uur 's nachts.

Op maandag en dinsdag gingen we op weg naar Whistler waar het schansspringen en bobsleeen was. Op maandag hebben we alleen het schansspringen bekeken, want de bus ging al vroeg weer naar huis. In de bus bleken we met de famillie van Elma de Vries, die de 5000 meter moest schaatsen, te zitten. Dinsdag was de dag van de 10000 meter die uiteindelijk bleek teleur te stellen, maar wij zaten in de bus naar Whistler, we waren de enige 2 naast de tourguides! Dus we hadden zo goed als een privebus! Deze dag gingen we in Whistler de berg op, hebben we in een karretje gezeten met een glazen plaat in de bodem, je keek dus opeens 100 meter naar beneden! We zijn op de foto geweest met het olympische poppetje van de 2010 olympics en we werden gevraagd om als joelende puber mee te doen in een Canadees muziekprogramma, wat je kunt vergelijken met TMF en dan een update vanaf de olympische spelen. Wat bekende mensen ontmoet en Canadese sporters die een olympische medaille hadden gewonnen gezien! We kregen zelfs bier als we tot en met het einde bleven, dus zodoende zaten wij, na 2 uur een beetje joelend voor de camera, geinterviewd worden (want ze hadden gehoord dat we reizigers waren) en praten met bekende mensen, met andere lotgenoten daarna aan ons welverdiende biertje, en die sloeg aan op onze lege maag op dinsdagmiddag half 5. Na weer afscheid te hebben genomen van onze lotgenoten gingen we met de bus naar Whistler Sliding Center om daar het bobsleeen te bekijken.

En wat gaan die dingen HARD, niet te geloven! Op tv lijkt het misschien snel, maar op 1 meter afstand voel je gewoon een omblazende wind voor bij zoeven. Gelukkig had ik een camera waar je High speed foto's mee kunt maken, want er waren een heleboel mensen bij wie het niet lukte om die bobslee nou eens op die foto te krijgen!

De woensdag daarna hadden we een rustdagje genomen en 's avonds hebben we nog maar weer een bezoekje gebracht aan het HHH waar deze avond Van Velzen optrad. We hoorden van Mike en Patrick, die 2 nederlanders die we vorige week hadden ontmoet dat we die avond daarvoor wel wat gemist hadden, want Armin van Buuren had gedraaid in HHH. Damn, dacht ik, maar we hadden gelukkig wel een foto met de zanger van The Fray en een paar nieuwe vrienden in Whistler gemaakt!

Nou tot de volgende keer maar weer. Ik probeer nog steeds filmpjes op mijn Youtube kanaal te zetten, maar we hebben wat problemen met de hoge kwaliteit van Tom's camera. We schrijven het maar af als een luxeprobleem...

Groetjes!