Na een aantal weken komt ie weer hoor, ik heb eindelijk een verhaaltje..!

In Canada hebben we nog een aantal dagen wat leuke dingen gedaan met Mac en Pauline, zo hebben we Stanley Park bezocht, zijn we naar een vissersdorpje geweest en hebben we watervallen bezocht. De laatste dag in Vancouver hebben we nog onze nieuwe schoenen gekocht in de Richmond mall, en voor een klein stadje/buitenwijk van Vancouver is het winkelcentrum best wel immens. We zijn ook nog een avond met lokale meisjes uit geweest, even creeps gegeten in plaats van crêpes. Een andere avond hebben we met een Nederlandse een biertje gedaan. In deze bar hadden ze best wel een aparte wc, foto's komen jullie nog wel te zien.

De dag dat we vertrokken hebben we afscheid genomen van Pauline, hun dochter Victoria en haar zoon Spencer. Mac bracht ons naar het vliegveld en we waren op weg naar ons volgende avontuur!

Toen we in wilde checken bleek er een probleem te zijn met mijn visum. Ze hadden een ander paspoortnummer dan het mijne, maar voor de rest klopte alles zoals mijn naam en geboortedatum. Maar na een kort oponthoud konden we gelukkig zo doorlopen. We hebben nog een beetje rondgedold op de loopband en stapten als een van de laatste het vliegtuig in. Het was wel een erg luxe vliegtuig, je had gewoon je eigen mediacenter waar je films op kon kijken, muziek kon luisteren of zelfs spelletjes spelen!

Na een vlucht van 12 uur waarin we ook over de dagsgrens gingen, dus opeens was het 9 maart in plaats van 8 (dus onze reis is maar 194 dagen in plaats van 195), maar viel onze jetlag hartstikke mee. In New Zealand praten ze best wel grappig Engels, alleen is het soms bijna onverstaanbaar. Voor de rest was New Zealand niet interessant om 6 uur 's ochtends. Op naar Australië!

In Australië aangekomen was het prachtig weer, ondanks de hagelstorm van een paar dagen eerder. We waren wel een beetje moe en hadden niet zoveel zin om iets moeilijks te gaan regelen als het ook makkelijk kon dus gingen we met de shuttlebus van Hostel Discovery mee. De chauffeur was wel een aardige man die iedereen die hij van het vliegveld ophaalde alleen kon onthouden als hij ook de plaats wist waar die persoon woonde. Dus zodoende werden wij de volgende middag herkend als Hoorn in the Netherlands. We hebben ook nog een historische tour met deze man gedaan en hij had cadeau's voor goede vragen, het was wel een gezellige, maar pittig warme bustocht.

Het hostel zelf stelde niet zo heel veel voor. Het was niet erg schoon, de wc stond eigenlijk elke dag te overstromen en de kamers waren zo groot, er lagen wel 16 mensen per kamer. Het ergste vond ik nog dat de bovenste bedden geen rand hadden, je kon makkelijk van het bed afrollen en aangezien er alleen bedden bovenop vrij waren, moesten we wel boven liggen. In die eerste nacht in Australië ben ik dus een keer op de grond wakker geworden... Naast een raar figuur dat de hele dag tv lag te kijken op ze bed waren er nog een Fransoos, een Italiaanse, twee Belgen waarvan de een wel Nederlands kon en de ander het alleen kon verstaan en een gozer die elke avond een ander meisje in ze bed had liggen. Uiteindelijk hebben Tom en ik met de Fransman Ludo en de Italiaanse Annaliese een dag rondgehangen in het Victoria National Gallery, waar ze aardig wat Europese kunst hadden hangen en hebben we een avond pinguïns bewondert in St. Kilda wat het dorpje aan het strand is.

We moesten ook nog wisselen van kamer in het hostel. Toen sliepen we op de kamer met een paar Duitse meisjes, zogenaamde Flashpackers, die hier eigenlijk alleen maar komen om een mooie tijd met elkaar te hebben en elke avond onbegrensd te comazuipen. Dit was niet helemaal wat Tom en ik verwacht hadden van het backpacken in Australië, maar oké... Het lijkt een beetje op een groot Lloret de Mar waar je alleen wat langer op vakantie bent dan in Lloret zelf. Uiteindelijk zijn mijn nagels nog geverfd en ben ik nog steeds aan het broeden op een goeie payback met de vraag of ik die mensen ooit nog zal tegenkomen in mijn leven.

De laatste dagen zitten we in een hostel in St. Kilda, wat ons veel meer bevalt dan het andere hostel, maar hier zie je echt dat het de meeste mensen om het feesten gaat. We zitten dichtbij het strand en een dag hebben we een heel eind langs de kust gelopen met Hannah uit Gloucester, Engeland, zijn we uitgegaan met 2 Israelische gozers die in het leger hebben gezeten, zijn we met een paar meiden uit Londen op stap geweest en hebben we een Canadees ontmoet die hier is voor de trouwerij van zijn zus, maar eigenlijk gewoon St. Patrick's Day wil vieren door zijn lever te slopen.

Onze nieuwe nummers zijn:

Tim Australia: +61423484949

Tom Australia: +61413625979

wel balen dat het wifi hier niet gratis is... Dus onze verhaaltjes zullen iets sporadischer zijn dan in Amerika en Canada denk ik.

Het weer is prachtig hier dus ik ga weer even lekker ingesmeerd buiten op het strand liggen rotten.

Groetjes.