Liften was nog nooit zo makkelijk, een trein die 250km/h gaat en elke dag noodles in Japan.
Onze laatste week in Nieuw-Zeeland was waarschijnlijk de beste week van onze hele reis. We kregen 2x een slaapplek aangeboden en hebben aardig wat lifts gehad met weinig moeite. (Voor het hele liftverhaal door Nieuw-Zeeland kijk even op Tom zijn weblog: http://tom2010.reismee.nl ) In het vliegtuig kregen we al een slaapplek aangeboden van een vrouw en daar konden we ook onze tas laten staan zodat we met een lichte tas verder omhoog de Bay of Islands in konden. Toen we op de eerste dag aan onze laatste lift begonnen kregen we al onze 2e slaapplek in 1 week aangeboden, alleen maar omdat we Nederlands waren en Ned-Urg de volgende ochtend op TV was en wij die natuurlijk niet wilde missen! Oftewel een geweldige laatste week van liften en Kiwi-vriendelijkheid. In Auckland was het auckelig saai, het enige hoogtepunt was dat we Ben (Kiwi die we in Byron Bay hadden ontmoet met zijn vrienden) weer hadden ontmoet en nog 2 avonden wat hebben gedronken en gegeten! Toffe gozer!
In Japan was het wel even anders. Ten eerste was dit ons eerste land dat niet Engels als eerste taal had en de temperatuur was voor ons van 10 naar 32 graden gegaan met een luchtvochtigheid van 90%, het zweet sprong ons spontaan op onze rug! Vanaf het vliegveld was het nog wel 90 minuten naar de stad en naar Asakusa (de annexatie(?) waar wij verbleven op aanrading van een Engelsman die ons een lift heeft gegeven in Nieuw-Zeeland) waar we het hostel eerst niet konden vinden en uiteindelijk met onze hele bagage 1km om waren gelopen. In het hostel konden wij onze bagage achterlaten om weer met een kleine tas verder te reizen. Zodoende hadden we beide 10 kilo in plaats van 23 kilo op onze rug.
Eerste bestemming: Osaka, hoe: Shinkansen (bullet-train).
Ja, we hebben de sneltrein in Japan genomen. We hadden daarvoor een Japanese Rail Pass gekocht (die wel duur was, maar uiteindelijk goedkoper) waarmee we onbeperkt op JR konden reizen voor een week In Osaka was alleen niet zo heel veel te zien. We gingen naar een reuze aquarium waar zelfs walvishaaien in zwommen en hebben in het voor ons goedkoopste hostel in Japan geslapen.
Na Osaka voor 1 nacht gingen we gauw naar Hiroshima, waar we 2 nachten verbleven. In Hiroshima is natuurlijk een atoombom gevallen en natuurlijk gingen wij net zoals alle andere toeristen naar het monument en museum toe om deze world heritage site te bewonderen (de hoeveelste zal dit zijn op deze trip???). De dag erna vertrokken we vroeg naar het Mazda Museum and Factory. Daar mochten we gratis een kijkje nemen naar een aantal oude modellen van Mazda, de Rotary Engine, de fabriekshal (met wel duizenden mensen maar het loopt zo geolied alsof het 1 machine is!) een paar prototype auto's en nieuwe modellen. Toen ik de schetsen zag, wist ik waar ik voor ga studeren over een maand! Na de fabriek gingen we naar een eiland van Hiroshima genaamd Miyajima, waar we de Itsukushima O-Torii ('Grote Poort') gingen bezoeken. Het is een grote rode poort die in het water staat bij vloed en als het eb is kan je er naartoe lopen! Wij waren er toen het vloed was dus konden een mooie foto maken van de tempel erachter die leek te drijven op het water. Op het eiland liepen wilde herten rond en die lustten wel wat van ons plastic en bananenschillen.
Na Hiroshima werd het tijd voor Kyoto, de oude hoofdstad van Japan en we waren precies op tijd want er was een groot festival genaamd Gion Matsuri (een festival met veel lampions en soort van praalwagens, maar niet zo gek als carnaval) aan de gang en in het hostel was een Japans meisje die ons vroeg mee te gaan in de avond en we hebben 's avonds met 2 van haar vrienden door de stad gelopen en gegeten en een biertje toe gedaan in een traditionele sta-bar.
In Kyoto staat het vol van de tempels dus wij hebben er een aantal bezocht, waaronder De Gouden Tempel en de Zen Tuin. In het 2e hostel in Kyoto hadden ze een traditioneel Japans bad, heerlijk!
Op de terugweg naar Tokyo zijn we nog even uitgestapt in Nagoya waar niet zo heel veel te doen was dus na 2 uur waren we weer vertrokken richting Tokyo. We zitten nu een week in hetzelfde hostel voordat we naar huis vliegen en moesten maar eens gaan plannen wat we in Tokyo gingen doen. Ook voor de laatste keer onze tas inpakken is een speciaal moment.
Uiteindelijk hebben we deze dingen in Tokyo gedaan:
1. Akihabara - Electric City. Alles waar een stekker in moet is hier te koop en in sommige winkels is het best goedkoop, maar alles heeft een Japanse stekker. We hebben ook aardig wat anime winkeltjes gezien en konden voor een dag ons wel vermaken in dit geelectriciteerde gebied.
2. Door Asakusa gelopen en naar Kodokan. Asakusa was het gebied waar wij verbleven dus daar moesten we natuurlijk ook even een kijkje nemen. Het was niet heel speciaal, wel weer een tempel met pagode. Ik vond Kodokan wel heel leuk en toen ik toekeek naar de mensen in de zaal zag ik 1 man met de 9e dan (dat is de eerste keer voor mij!) die les aan het geven was in Kata's. Het was de zogenaamde summer-course. Ik vroeg de eerste dag of ik mee kon doen, maar jammer genoeg hadden ze geen pak voor mij te leen. Ik heb die middag een pak gekocht, dus mijn persoonlijke souvenir heb ik binnen! Nu nog kijken hoe ik dat ding in me tas ga proppen.
3. Weer naar Kodokan met me gloednieuwe pak, kost het me 16000 Yen (160 euro) om mee te kunnen doen. Nou dat vind ik een beetje veel, zeker als ik alleen vandaag zou komen. Maar in ieder geval ging ik me maar even ergens anders vermaken en ben ik de stad rond gereist op de metro lijnen. Toen ik 's middags terug kwam zat Tom te kijken naar het judo. We zijn toen terug naar het hostel gegaan, hebben wat gegeten en ik ging weer naar Kodokan, nu voor de avond, vrije training, 800 Yen. Na een slopende training waar ik met een Dominicaan, Fransman, Canadees en 2 Japanners, waarvan een sensai had gejudo't was ik dood en dood op. Ik wist niet dat ik bepaalde spieren had tot de volgende ochtend toen ik er spierpijn in had.
4. Deze ochtend gingen we heel vroeg (4.15 ging de wekker) ontbijten om op tijd te zijn bij de vismarkt Tsjukiji. Toen we er uiteindelijk waren was het toeschouwen van het zogenaamde Tonijnbidden al gesloten en konden we alleen nog over de markt rondlopen. Na onze eerste sushi in Japan, waren we het er over eens dat het niet eens zo vies was die rauwe vis.
De rest van de dag zijn we naar Shinjuku gegaan, naar het Paleis van de keizer, waar je niet vlakbij mocht komen, maar we hebben hem in ieder geval gezien! Daarna nog naar Sony Building waar 3D Aquarium het thema was. Wel leuk om al die nieuwe dingen te zien zoals 3D televisie, film en games. Ik ging op deze avond weer naar Kodokan om voor mijn laatste keer in Japan te trainen. Dit keer tegen een Rus die me met de vloer gelijk maakte en heb ik weer even les gehad over hoe je een worp inzet.
5. Na nog meer spierpijn hebben we deze dag niet zoveel gedaan. We zijn naar een marktgebied geweest in Ueno, wat zo'n 5 kilometer van ons hostel is. De markt viel mij een beetje tegen. Ze hadden er niet echt de toeristische souvenirs die je verwacht, maar allemaal voedsel en tassen en speciaalzaken voor gothics of outback-Jacks.
6. Morgen gaan we naar Shibuya en Harajuku waar we nog verklede mensen (of debielen - het is maar hoe je ze ziet) hopen te zien en dan is ons Tokyo verhaal al weer over.
7. Met de trein naar het vliegtuig en maar wachten tot we thuis zijn.
Een leuk weetje we hebben nog nooit zoveel noodles en eieren in 1 week gegeten!
Tot over 50 uur!
Topless op Magnetic, onze laatste week in Cairns wegfeesten en op zoek naar de ring!
Na onze boottrip hadden we nog een afterparty! Een nacht met heel veel pizza en een hoop afscheid.
De volgende ochtend zaten we met wat mensen van onze boot in de bus naar Townsville. Daar aangekomen gingen we met Jamie, Paul, Matan en Ariel naar Magnetic Island. Jamie zat bij ons op de boot en kende Karin en Hassan, onze Zweedse vrienden ook. Op MI hebben we de eerste dag een cabrio gehuurd. Het was eigenlijk een omgebouwde Daihatsu Cuore waarvan de motor was begrensd tot 60km/h, het dak er af was gehaald en het de bedoeling was dat je lekker kon rondcruisen over het eiland! Dat dus gedaan, heeft voor een paar mooie fotomomenten gezorgd en genoeg plezier voor een dag! 's Avonds was er een Gender Bender party, oftewel de jongens waren als meiden verkleed en andersom, weer heel wat bekenden van de boottocht tegengekomen en voor de rest op Magnetic Island een beetje gerelaxed, wat we ook wel goed konden gebruiken na al deze grote feestgebieden.
We hebben ook besloten om Townsville over te slaan en meteen naar Mission Beach te gaan, waar we Daniel ook weer tegenkwamen, de 2 Canadeze meiden ook weer gezien, Paul nog gesproken en een wandeling gemaakt met 2 Denen en een Brit. Op onze wandeltocht hebben we jammer genoeg niet zoveel wilde dieren gezien. We kwamen wel een naakte man, die niet verwacht had ons tegen te komen, een willabi (de Brit heette Will en heeft voor nageslacht gezorgd) en Duitsers in het wild tegen.
In Cairns waar we onze laatste week doorbrengen zijn we weer op bezoek gegaan bij onze Zweedse vrienden van Fraser Island. Het was erg leuk om hen weer te zien en met ze te in Cairns uit te gaan. Wel jammer dat we maar 2 dagen samen hadden, maar we hebben er het grootste uitgehaald, nieuwe vrienden gemaakt en toen ze waren vertrokken naar Nieuw-Zeeland zijn we verplaatst naar een ander hostel waar we weer met Daniel en Paul hadden afgesproken. Onze grootste vriend die week was Jamie en op de eerste avond dat we met Jamie mee aten hebben we nog een Zweedse ontmoet die helemaal alleen stond en na een hele week partyen en leuke dingen doen hebben we met Jamie en Erika een vriendschapsbandje gekocht die we allemaal nog trouw dragen! We hebben nog een pubcrawl gedaan waar Erika ook bij zat en we hadden Jamie elke keer gesmst naar welke kroeg we gingen. En toen werd het tijd om afscheid te nemen van iedereen. Als eerste van Jamie, daarna van Paul, Daniel, Jimmy, van wie niet?!
Het leuke was ook nog dat ik in dit hostel het wifi wachtwoord had gekraakt! Dat was (eindelijk) een snelle internetverbinding in Australië en ook nog eens gratis!
Ik ging weg met een gevoel van voldoening, het idee verzadigd te zijn van de avonturen in Australië, ik miste de mensen die we al die tijd tegen kwamen meteen al, maar het was tijd voor iets nieuws en ik had heel veel zin in Nieuw-Zeeland.
In Nieuw-Zeeland was het eerste gevoel: Brrrr een stuk kouder dan in Australië. Maar eenmaal in het hostel deed het mij heel erg denken aan ons eerste hostel in de VS en aan het begin van onze reis. Auckland voelde ook een beetje Amerikaans aan. Het was erg vierkant en best wel groot met een duidelijke downtown zoals alle Amerikaanse steden.
Maar het leukste van Nieuw-Zeeland moest nog komen, na eerst uit Auckland te komen met de bus zijn we vanaf Hamilton begonnen met liften. We hebben de Coromandel provincie nu gezien. Het was niet altijd goed weer op de dagen dat wij er waren en de grootste domper was dat we de Hot Water Beaches niet hebben gezien. We zijn in Katikati ook nog bij een Nederlandse familie op bezoek geweest. Hebben daar van een heerlijk diner en lunch de volgende dag kunnen genieten. Deze mensen zijn 16 jaar geleden geemigreerd en hebben ook dochters over Nieuw-Zeeland verspreid zitten en we kunnen als het goed is ook weer op bezoek in Christchurch! Op de laatste dag hebben deze mensen ons verder gebracht naar Mount Mantanganui (o.i.d.) waar we verder zijn gaan liften naar Rotorua en Taupo, wat weer iets meer backpacker gebied is. Hier kwamen we jammer genoeg Hassan en Karin niet tegen, die waren er een dag later. Daarna zijn we naar Turangi gegaan om daar hopelijk de Tongariro crossing te kunnen doen, oftewel Mordor of Mt. Doom te belopen, maar het slechte weer liet het niet toe. De volgende dag zijn we eerst met een meisje uit het hostel mee gereden in de richting van Wellington, en op 2/3 van de weg ging zij een andere kant op en na 15 minuten zaten we in een spiksplinternieuwe Italiaanse vrachtwagencabine bij een echte Kiwi! Oftewel een makkelijk daggie liften met maar 2 verschillende auto's over 450km!
Het liften is best wel leuk uitgepakt en soms ook wat minder door slecht weer en 1,5 uur wachten op de volgende lift. We hebben ook van elke persoon die ons een lift heeft gegeven een foto gemaakt zodat jullie ook kunnen zien met wat voor halvegaren we soms in de auto zaten... Op Tom zijn weblog komen verslagen van elke dag dat we hebben gelift. De filmpjes over de ring, Sam, Gollum, Frodo en misschien als we hem kunnen vinden, Gandalf, komt allemaal in Nederland op de buis!
We hopen binnenkort Karin en Hassan weer tegen te komen en onze plannen in de toekomst zijn:
Met de boot vanuit Wellington naar Picton, dan naar Abel Tasman park en weer terug naar Picton, allemaal liftend. Dan gaan we afhankelijk van het weer en hoe makkelijk we een lift kunnen krijgen liftend naar Christchurch via Kaikoura, waar we walvissen, willen spotten of gaan we met de trein. We bezoeken Queenstown (de backpacker place to be van NZ, waar je ook kan bungyjumpen /skydiven /trempen /skiën /snowboarden) nog, we hebben een gratis bed in Wanaka op ons wachten en we willen de Sounds en Gletsjers op het Zuidereiland ook nog bewonderen om te eindigen met een Trainscenic tour van Greymouth naar Christchurch om dan terug te vliegen naar Auckland en dan op naar Japan!!!
Om het kort te houden: Tot over 43 dagen!
xxx
Pannenkoeken bakken, cramperen en de wildste toeren!
Weer even een update uit het warme, zonnige Australie! Waar het zo nu en dan ook regent...
De afgelopen 3 weken zijn er zoveel leuke dingen gebeurt, bijna teveel om op te noemen. Ik ga me steeds meer realiseren dat we al over de helft zijn, maar dat we toch wel zoveel mooie dingen hebben meegemaakt. Ik vraag me ook hoe dat daar in Nederland is, is alles nog hetzelfde?
Na Byron Bay, waar we wat nieuwe vrienden hebben gemaakt, gingen we met de nieuwe Zwitserse vrienden naar Surfers Paradise, waar we in hetzelfde hostel zaten en nog een paar leuke avonden hebben gehad. We zijn met Daniel, Emma en Rebecca, die we ook in Byron Bay hadden ontmoet, naar een waterpark geweest. Daar voelt iedereen zich weer even kind in de grote draaimolen met je rubberen band om je lichaam, het was geweldig! 's Avonds weer met iedereen afgesproken om nog een gezellige afscheidsavond te hebben. Daniel zijn we alleen nog vaker tegengekomen, de meiden niet meer.
Van Surfers Paradise gingen we naar Brisbane, waar we nog steeds met de Zwitsers hebben uitgehangen. De eerste avond kwamen we Myriams tegen, dat zijn 2 Canadese meiden die we in Alice Springs hadden ontmoet, maar zij deden alles liftend en sliepen bij mensen op de bank! We hadden ook weer een avond met Daniel afgesproken. De noormannen uit Noorwegen zijn we daar ook weer tegengekomen en daar met drankspelletjes weer 2 Nederlanders en een Zweed ontmoet, waar we weer wat avonden plezier mee hebben gehad en op 1 avond met een hele groep pannenkoeken hebben gegeten (omdat het dan zo goedkoop is!). Hier hebben we ook ANZAC Day meegemaakt. 's Ochtends liep er een militaire parade door het centrum van de stad en 's avonds werd er nog harder bier gedronken dan op andere maandagen. We hadden wel een mooie, rustige week in Brisbane waarin we weer een beetje bij konden komen van alle gekkigheid. Ons bezoek aan de Lone Pine Koala Sanctuary hielp daar ook weer bij, want wie wordt er nou niet rustig van het knuffelen met koala's en kangoeroes?!
Op naar Noosa met de bus! In Noosa kwamen we aan en werden we meteen opgewacht door het busje van de Bush Camp waar we gingen kanoën. We hadden verwacht dat het er daar iets anders uitzag, maar we hadden de eerste nacht een soort van hangmat met matje om in te slapen. De andere avonden waren in een gewone tent, maar zonder degelijk matje (Jippie! Me matje voor het eerst gebruikt!). Het kanoën in Noosa was wel gezellig met de mensen in onze groep, maar het was alleen zo saai; er waren geen stroomversnellingen, mensen waren bang om in het water te vallen, maar ik had wel gezellig gezongen.
Noosa zelf was niet zo heel interessant, we zijn met 2 Nederlanders nog naar Australia Zoo gegaan om daar weer foto's met kangoeroes en koala's te maken (zoals Bob zei; je kan nooit genoeg foto's van koala's maken!). Jammer dat we niet zo'n mooie krokodillenvoer show gezien hadden zoals Steve Irwin altijd zou doen, al met al was het wel een gezellig dagje daar en hadden we nog een keer pannenkoeken gebakken, maar nu met ze vieren.
Op naar Rainbow Beach om daar kennis te maken met de groep waarmee we de Fraser Island tour gingen doen. Weer wat mensen tegengekomen die we al meerdere malen tegenkwamen, zo ook weer Daniel. Die had Fraser Island net gedaan en zei dat het super was. Wij hadden er in ieder geval veel zin in! Na de bespreking die vooral over vervelende mensen in de groep en veiligheid gingen hadden we een groep met 2 Canadese lesbiennes en 4 Zweden. De 2 Canadezen waren niet echt betrokken bij de groep, maar we konden het heel goed vinden met de Zweden. Dus op naar Fraser!
De eerste dag op Fraser werd al meteen duidelijk wat Merv, de gozer die ons inlichtte over veiligheid en de zogenaamde “dicks”, bedoelde met de “dicks”. Dat zijn de asocialen in de groep die zich niet aan de regeltjes houden en de pret zo bederven. Ach ja, de dag kon toch niet stuk, we hadden een gezellige auto, prachtig weer en uitzicht over het helderste meer met een zandbodem wat ik ooit had gezien, prachtig! 's Avonds kwam iedereen weer bij elkaar op dezelfde plek om daar avondeten en bier (of goon (=goedkope, smerige wijn)) te genieten, wat weer erg gezellig was! De dag erna werd het weer slecht, maar de stemming des te beter. De dicks hadden zich minder dick-erig gedragen en er was nu een groter groepsgevoel dan op de eerste nacht. Al met al werd het weer een gezellige avond, kon iedereen weer lekker slapen in de hoosbuien van de nacht, was ons tentje lek en hadden de meesten de volgende ochtend een kater van hier tot thuis. De laatste dag was niet heel erg speciaal, gelukkig was het weer beter dan de eerste dag, maar je kon aan iedereen merken dat ze graag en douche wilden, maar het wel gezellig vonden op Fraser. 's Avonds toen we terug waren in RB gingen we met de Zweden samen barbecuen en hadden we weer een gezellige maaltijd met een groep van zes. De volgende dag vroeg in de ochtend afscheid genomen van 2 van de Zweden en van de andere 2 later op de middag toen wij vertrokken naar Agnes Waters. Waar we met anderen van de Fraser Tour naartoe gingen. Toen we daar aankwamen (ja, weer...) zagen we in het hostel Daniel weer. Die had zijn laatste avond daar en zou de volgende dag liftend naar Airlie Beach gaan, wat ook onze volgende bestemming was. 's Avonds kwamen we ook weer de 2 Zweden tegen waar we in de ochtend afscheid van hadden genomen, maar zij wilden nog verder reizen naar boven, ze moesten over 2 dagen in Airlie Beach zijn, om daar de Withsundays te bewonderen.
Ik heb in Agnes Waters op een chopper gereden! Het was echt prachtig om zo'n bulkend beest onder je kont te hebben en met 80kph over de weg te scheuren met de mensen van de Fraser Island Tour. Ik kan er nog steeds over dromen.
De volgende dag was weer super, want ik ging met dezelfde mensen waarmee ik chopper had gereden ook surfen. Het mooie was dat het hier maar $17 kost t.o.v. $80-$90 dollar ergens anders voor 3 uur en het was ook nog gezellig met de mensen die ik al kende.
Onze laatste dag in Agnes Waters heeft Tom een afschuwelijk shirt gekocht en voor de rest is het weer zo'n warme zonnige standaard dag in Australië. 's Avonds in de bus naar Airlie Beach met 2 hyperactieve Canadeze meiden...
In Airlie Beach gaan we samen met een Engelse gozer, die Daniel ook kent, naar het hostel waar Daniel ook in zit, en ja hoor, daar zagen we Daniel weer. We hebben de eerste dag een beetje lui uitgehangen bij de lagoon waar een Zweed was die erg goed gitaar kon spelen en ons met zijn eigen nummers over Byron Bay heeft vermaakt. 's Avonds zijn we met hem en zijn Zweedse maten, Daniel, Jimmy (de Engelse gozer), Tiemen (Nederlander die we in Noosa tegen zijn gekomen), een Fransman genaamd Bob en twee Duitse meiden gaan barbecuen en goon (die afschuwelijke, goedkope wijn) gaan drinken. Het werd een korte nacht, want iedereen viel zo'n beetje in slaap.
De volgende ochtend weer bij de Lagoon gezeten en op weg naar onze boot voor de Withsundays. Toen we wilden gaan kwamen net 2 Zweden die we op Fraser hadden ontmoet terug van de boot waar wij op zouden gaan en zeiden dat het niet zo goed was als Fraser, maar evengoed prachtig!
Nu wij ook weer land onder onze voeten hebben, hebben wij eigenlijk precies hetzelfde gevoel. Het snorkelen was erg mooi, maar voor de rest had ik geen klik met de mensen op de boot en waren er vooral veel Engelsen op de boot. Vandaag doen we weer een rustig-bijkom dagje, is er vanavond een afterparty waar wij ons misschien naar toe begeven en gaan we morgen met de bus naar Townsville! Het volgende plekje op onze reis over de oostkust!
Oh, ja, nog wat andere dingen. We gaan dus 1 juni naar New-Zealand! Nog meer natuur bewonderen en ervaringen opdoen. Ik realiseer me ook steeds meer dat het nog maar 10 weken is voordat we terugkomen, het gaat allemaal zo snel! Ik wens de mensen die examens moeten doen en al zijn begonnen veel succes!
Sydney's bios, een laptop die het niet meer deed en speedtoerisme.
Ach ja, ik begin wel met iets leuks.
We gingen op een avond met 2 Duitse meiden naar de bioscoop, om er daar achter te komen dat het al vol was die avond. We hadden toen maar meteen een reservering voor 2 dagen later gemaakt, was het eindelijk zover, werd de film halverwege vanwege technische redenen gestopt en kon je je geld terugkrijgen of een complimentary ticket ophalen om een andere keer terug te komen. Wij hebben een ticket opgehaald en daarmee konden we nog een andere keer terugkomen om een andere film te kijken, zodoende zaten we dus op donderdag weer in de bios. Uiteindelijk hadden we 18,40 dollar pp betaald om naar 2 films in Imax 3D te gaan. Normaal betaal je daarvoor iets van 50 dollar pp voor.
Op onze een na laatste dag in Sydney gingen we naar de Blue Mountains, omdat we 's middags naar onze gratis film wilden, hebben we dit gebied even heel snel gedaan. We hebben alleen de belangrijkste dingen bekeken, veel foto's gemaakt en de foto's in de trein bekeken die we bijna gemist hadden omdat de hop-on hop-off bus 5 minuten te laat was. Maar we waren op tijd voor onze gratis film en we hebben de Blue Mountains gezien!
We gingen op een dag naar Manley Beach met de openbare pond. Daar hebben we een rustig middagje gehad op een aantal stranden en op de terugweg te veel foto's gemaakt van een prachtige zon achter de Harbour Bridge en Opera House. Toen hadden we de keus om met de pond of met de trein naar het Olympische stadion te gaan om daar een rugby wedstrijd te bekijken. Toen we op het station stonden te wachten waren we met een medewerker aan het praten en die zei dat het eigenlijk Rugby League was, dat is weer net even sneller en er worden geen mensen gelift en andere blablabla. Het was wel leuk om in een olympisch stadion te zijn nadat we in Vancouver de echte olympische sfeer hadden geproefd.
Onze laatste dag in Sydney hebben we de hele dag in de lobby van het hostel rondgehangen en afscheid genomen van een aantal mensen. 's Avonds liepen we richting het Greyhound station waar we met de bus naar Coffs Harbour gingen, maar onderweg kwamen we een McDonalds tegen, waar we gratis internet konden krijgen, alleen mijn laptop deed het niet meer. Ik dacht eerst misschien is het alleen maar tijdelijk, maar na 2 dagen in Coffs Harbour deed ie het nog niet! Ik heb gebeld met Apple en die konden me ook niet verder helpen en gelukkig kon ik hem hier in Byron Bay bij een Apple Retailer laten repareren.
Dat ik Coffs Harbour even snel voorbij ga heeft een goede reden, daar was gewoon helemaal niets. Je zou het kunnen zien als zo'n dorp als Wadwaai, het heeft een naam, maar meer ook niet.
Byron Bay daarentegen is een groot feestgebied. Dankjewel oma voor je tip van Backpackers Inn. Ik weet niet hoe je hier aan bent gekomen, maar het is een gezellig hostel, met een diepe focus op surfen en drinken. We hebben hier een paar gekke Kiwi's ontmoet en daar 2 gezellige avonden mee gehad. We zien deze mensen waarschijnlijk weer op de Gold Coast in Surfers Paradise.
We hebben ook al wat tours vastgelegd. Zo gaan we op een selfguided safari over Fraser Island, hebben we een kano toer in Noosa en gaan we op een grote zeilboot rond de Withsunday Islands.
Ons plan is ook om tegen het einde van mei aan te komen in Cairns, en voor de mensen die het weten; ja daar vertrekt ons vliegtuig vanuit naar Japan via New-Zealand. We willen niet te lang blijven hangen en als het budget het toelaat gaan we proberen ook nog wat dingen te bewonderen in New-Zealand, en gelukkig hebben wij onze winterkleding nog bij ons, want het bleek daar erg koud te zijn!
Hier in Byron Bay hebben wij het wel naar ons zin. Vandaag is even een rustig dagje om alles weer op orde te brengen en blij te zijn met het feit dat mijn laptop het weer doet!!!
xxx Tim
Radelaide die saaie stad, touren als een malle en krekeltjes kauwen.
Om te beginnen zitten we nu in Sydney, waar het volgens ons erg koud was met 22 graden, we kwamen namelijk uit een gebied waar het standaard 36 graden was.
Hoe we in Sydney zijn gekomen zal ik nu vertellen!
We zijn nog een paar dagen in St. Kilda geweest, ik heb St. Patricks day niet met Tom gevierd, want die voelde zich niet zo heel lekker, maar ik heb me de dag daarna niet zo goed gevoeld... Al met al was het wel een gezellige avond, maar zonder Tom. We hadden in het hostel wat tours geboekt en wat vluchten, dus heel wat geld uitgegeven.
Onze laatste dag in Melbourne sliepen we bij Edith Chau, een meisje dat we in San Francisco hadden ontmoet en zij had ons de grond/bank aangeboden om op te kunnen slapen. Ze zat net in een nieuw appartement dus het zag er allemaal nog erg rommelig uit. We hebben met Edith gekookt en voor het eten had ze nog twee vriendinnen uitgenodigd die de namen Kate en Kate hadden. We hebben een gezellige avondmaal gehad en een wat minder goede nacht, want we moesten om half 6 in de ochtend al weer op weg naar onze eerste hostel, waar we op zouden worden gehaald voor een tour over de Great Ocean Road.
's Ochtends vroeg werden we een beetje wakker geschud door het remmen en gassen in Melbourne door onze gids die de naam Kate had. Uiteindelijk hadden we een volle bus met 12 single vrouwen, 4 stellen, en wijzelf natuurlijk. En toen werd het een tijdje rijden naar het begin van de route.
We hebben op verschillende plekken foto's gemaakt, koala's en ijdele vogels gezien, eenden gevoerd met vogelzaad, door het oudste bos van Australië gelopen met planten uit de tijd dat er nog dinosaurussen leefden, de 12 apostelen waar er nog 8 van stonden gezien, London Bridge bezocht en nog een aantal andere plaatsen waar we interessante verhalen te horen kregen.
Het laatste stuk rijden vond Kate niet leuk omdat ze altijd heel bang was dat ze een kangoeroe aan zou rijden. We hebben op dat moment ongeveer 6 kangoeroes kunnen zien. Toen we aankwamen bij onze slaapplek was ze ons erg dankbaar voor het zo stil zijn tijdens dat voor haar zo slopende uur. In de avond werd er niet veel activiteit ondernomen door de groep, dus werd het een redelijk vroege avond. De volgende ochtend moesten we vroeg op om naar de Grampiens te gaan. Daar hebben we weer heel hard de toerist uitgehangen op spectaculaire uitzichten en op een wallaby. Na de lunch die bij ons bestond uit kangoeroe kebab werd het tijd om afscheid te nemen van een deel van de groep, want wij gingen naar Adelaide met 5 anderen uit de tour. De reis naar Adelaide was nog 6 uur, dus dat was wel een beetje zuur, gelukkig was het wel een luxe bus met veel beenruimte.
In Adelaide hadden we van te voren al een hostel geboekt, alleen voor de 3 dagen na deze eerste nacht. In het hostel hadden ze ook geen kamers meer vrij, behalve eentje, met een tweepersoonsbed. Nouja, omdat we zo moe waren dachten we...
De eerste hele dag in Adelaide hebben we de halve dag in de Botanic Gardens een boekje gelezen en rondgelopen. 's Avonds gingen we opnieuw Kangoeroe eten! In onze kamer hing bij een bed een laken aan de zijkant om speciale praktijken af te schermen van de oogjes van anderen. Gelukkig heb ik niets gehoord. De volgende dag gingen we naar Glenelg, een strandplaatsje ongeveer 10 km van Adelaide. Daar kwamen we een Nederlander tegen die daar zijn eerste dag dat hij op reis was ging doorbrengen. Het werd een saaie dag.
De volgende ochtend gingen we naar een chocolade fabriek waar je gratis chocola kon eten. Het was erg lekker, maar als je nog chocola wilde kopen kon je $10 voor 100 gram betalen. 's Middags zijn we naar Rundle Mall gelopen, hebben we daar op een bankje mensen lopen kijken en s'avonds, na de gratis barbecue in het hostel en het bezoeken van een kroeg waar het bier goedkoop was, zijn we de cultuurgebouwen gaan bekijken want ze hadden een speciale tentoonstelling op de gebouwen; elke 10 minuten veranderde de dia en leken de gebouwen heel anders.
De volgende ochtend gingen we met een shuttlebus naar het vliegveld, uiteindelijk bleken we met 6 anderen uit hetzelfde hostel in hetzelfde vliegtuig naar Alice Springs te zitten. We waren pas 20 minuten buiten in Alice Springs of we werden al gek van de hoeveelheid vliegen. Het hostel waar we bleven had een gratis shuttlebus en bij het hostel aangekomen viel mij op dat het echt gericht is op de tours naar Uluru (voor de meesten bekend als Ayers Rock) en de omgeving.
Na een korte nacht in de bus op weg naar Uluru kwam ik er achter dat ik mijn camerabatterij was vergeten, want die zat nog in het stopcontact in het hostel, dus daar baalde ik wel erg van. Gelukkig kon ik gratis bellen naar het hostel om te vragen of ze mijn batterij met oplader in het hostel wilden bewaren. De bus leek wel een gezelligere, in ieder geval drukkere, bus met mensen uit Canada, Colombia, Duitsland, Frankrijk, Korea, Maleisië, Nederland en Sydney. De gids kwam uit Melbourne en de belangrijkste reden voor hem om dit werk te doen was omdat hij graag meer wilde leren over de Aboriginals die in deze gebieden leven. We hebben op de eerste dag een hevige wandeltocht gemaakt op Kings Canyon. Gelukkig mochten we nog even zwemmen in The Garden of Eden en dat is erg fijn na 2 uur door de bloedhete zon klimmen en klauteren met tientallen vliegen die rond je hoofd vliegen. 's Avonds hadden we onze eerste nacht onder de sterren. Jammer genoeg was er nog niet echt een groepsgevoel.
De volgende ochtend moesten we voor zonsopgang op, want anders kregen we alweer last van de vliegen. We hebben toen ook weer een heel stuk gelopen om Kata Tjuta (dat is een ander gebergte vlakbij Uluru), we zijn naar het culturele centrum vlakbij Uluru geweest en we hebben een kleine les gehad over een paar speciale gebieden voor de aboriginals. Eigenlijk kregen we constant korte lesjes.
Na een douche te hebben genomen werd het tijd voor zonsondergang bij Uluru. Het groepsgevoel kwam er nu wel aardig in! Veel foto's genomen met Uluru en de verandering van kleur, spicy curry gegeten en toen op naar de kampeerplek waar het tijd werd voor bite-the-box. Een spel waarbij je in een box moest bijten die op de grond stond en steeds dieper werd ingegraven. Ik zat bij de laatste 3 met 2 meiden en hoop nog kinderen te kunnen krijgen. Het werd voor mij een korte nacht met heel weinig slaap en een beetje heel lang samen vallende sterren zoeken...
Na een zonsondergang moesten we natuurlijk ook de zonsopgang bekijken, maar dan vanaf de andere kant! Zodoende hebben we dus weer 100 foto's met dezelfde rots en zonlicht.
En toen gingen we op onze laatste wandeltocht rond Uluru. 10 kilometer, maar gelukkig wel vlak, dus niet zo zwaar als alle andere wandeltochten. Op de terugweg naar Alice Springs gingen we nog langs een kamelenboerderij waar we kangoeroes, emoes, een dingo, kakatoes, lama's en natuurlijk ook kamelen hebben gezien en Tom een blauwtje zien hebben lopen bij een kameel!
Jared de gids wilde ons allemaal 's avonds ontmoeten in de Rock Tour Bar, waar we met ze allen konden avondeten en wat drinken om daarna uit te gaan in de bar er naast. Het werd een gezellige avond en nadat ik een snor op me vinger had getekend en onder iedereen ze neus had gestopt werd het allemaal nog gezelliger.
Onze laatste volledige dag in Alice Springs hebben we een radioschool bezocht, wat wel nodig is daar in de outback en hebben we een wandeling gemaakt waarop we heel wat wilde kangoeroes gezien hebben. Op het einde gingen we krekels vangen die Tom samen met Flo, de Duitser die met ons meeliep, heeft gebakken. Ik ging samen met de 2 Canadese meiden bingo spelen. Ik heb nog nooit zo snel bingo gespeeld!
De volgende ochtend met het vliegtuig naar Adelaide waar we een nacht op een bankje hebben doorgebracht, wat niet aan te raden valt.
Nu zitten we in Sydney, dit blijkt de eerste stad in Australië met een beetje historie, maar het blijkt allemaal nep te zijn, ze wilden het gewoon kopiëren van Europa.
We hebben ons gerealiseerd dat we in een paar dagen zoveel hebben gedaan, we moeten maar eens rustig doen met de rest van Australie.
Groetjes!
Op de grond slapen, Lloret de Great Ocean en heel veel zon.
Na een aantal weken komt ie weer hoor, ik heb eindelijk een verhaaltje..!
In Canada hebben we nog een aantal dagen wat leuke dingen gedaan met Mac en Pauline, zo hebben we Stanley Park bezocht, zijn we naar een vissersdorpje geweest en hebben we watervallen bezocht. De laatste dag in Vancouver hebben we nog onze nieuwe schoenen gekocht in de Richmond mall, en voor een klein stadje/buitenwijk van Vancouver is het winkelcentrum best wel immens. We zijn ook nog een avond met lokale meisjes uit geweest, even creeps gegeten in plaats van crêpes. Een andere avond hebben we met een Nederlandse een biertje gedaan. In deze bar hadden ze best wel een aparte wc, foto's komen jullie nog wel te zien.
De dag dat we vertrokken hebben we afscheid genomen van Pauline, hun dochter Victoria en haar zoon Spencer. Mac bracht ons naar het vliegveld en we waren op weg naar ons volgende avontuur!
Toen we in wilde checken bleek er een probleem te zijn met mijn visum. Ze hadden een ander paspoortnummer dan het mijne, maar voor de rest klopte alles zoals mijn naam en geboortedatum. Maar na een kort oponthoud konden we gelukkig zo doorlopen. We hebben nog een beetje rondgedold op de loopband en stapten als een van de laatste het vliegtuig in. Het was wel een erg luxe vliegtuig, je had gewoon je eigen mediacenter waar je films op kon kijken, muziek kon luisteren of zelfs spelletjes spelen!
Na een vlucht van 12 uur waarin we ook over de dagsgrens gingen, dus opeens was het 9 maart in plaats van 8 (dus onze reis is maar 194 dagen in plaats van 195), maar viel onze jetlag hartstikke mee. In New Zealand praten ze best wel grappig Engels, alleen is het soms bijna onverstaanbaar. Voor de rest was New Zealand niet interessant om 6 uur 's ochtends. Op naar Australië!
In Australië aangekomen was het prachtig weer, ondanks de hagelstorm van een paar dagen eerder. We waren wel een beetje moe en hadden niet zoveel zin om iets moeilijks te gaan regelen als het ook makkelijk kon dus gingen we met de shuttlebus van Hostel Discovery mee. De chauffeur was wel een aardige man die iedereen die hij van het vliegveld ophaalde alleen kon onthouden als hij ook de plaats wist waar die persoon woonde. Dus zodoende werden wij de volgende middag herkend als Hoorn in the Netherlands. We hebben ook nog een historische tour met deze man gedaan en hij had cadeau's voor goede vragen, het was wel een gezellige, maar pittig warme bustocht.
Het hostel zelf stelde niet zo heel veel voor. Het was niet erg schoon, de wc stond eigenlijk elke dag te overstromen en de kamers waren zo groot, er lagen wel 16 mensen per kamer. Het ergste vond ik nog dat de bovenste bedden geen rand hadden, je kon makkelijk van het bed afrollen en aangezien er alleen bedden bovenop vrij waren, moesten we wel boven liggen. In die eerste nacht in Australië ben ik dus een keer op de grond wakker geworden... Naast een raar figuur dat de hele dag tv lag te kijken op ze bed waren er nog een Fransoos, een Italiaanse, twee Belgen waarvan de een wel Nederlands kon en de ander het alleen kon verstaan en een gozer die elke avond een ander meisje in ze bed had liggen. Uiteindelijk hebben Tom en ik met de Fransman Ludo en de Italiaanse Annaliese een dag rondgehangen in het Victoria National Gallery, waar ze aardig wat Europese kunst hadden hangen en hebben we een avond pinguïns bewondert in St. Kilda wat het dorpje aan het strand is.
We moesten ook nog wisselen van kamer in het hostel. Toen sliepen we op de kamer met een paar Duitse meisjes, zogenaamde Flashpackers, die hier eigenlijk alleen maar komen om een mooie tijd met elkaar te hebben en elke avond onbegrensd te comazuipen. Dit was niet helemaal wat Tom en ik verwacht hadden van het backpacken in Australië, maar oké... Het lijkt een beetje op een groot Lloret de Mar waar je alleen wat langer op vakantie bent dan in Lloret zelf. Uiteindelijk zijn mijn nagels nog geverfd en ben ik nog steeds aan het broeden op een goeie payback met de vraag of ik die mensen ooit nog zal tegenkomen in mijn leven.
De laatste dagen zitten we in een hostel in St. Kilda, wat ons veel meer bevalt dan het andere hostel, maar hier zie je echt dat het de meeste mensen om het feesten gaat. We zitten dichtbij het strand en een dag hebben we een heel eind langs de kust gelopen met Hannah uit Gloucester, Engeland, zijn we uitgegaan met 2 Israelische gozers die in het leger hebben gezeten, zijn we met een paar meiden uit Londen op stap geweest en hebben we een Canadees ontmoet die hier is voor de trouwerij van zijn zus, maar eigenlijk gewoon St. Patrick's Day wil vieren door zijn lever te slopen.
Onze nieuwe nummers zijn:
Tim Australia: +61423484949
Tom Australia: +61413625979
wel balen dat het wifi hier niet gratis is... Dus onze verhaaltjes zullen iets sporadischer zijn dan in Amerika en Canada denk ik.
Het weer is prachtig hier dus ik ga weer even lekker ingesmeerd buiten op het strand liggen rotten.
Groetjes.
Huize McCallum, Heineken Bier en een heleboel " why?"
In Seattle was niet veel boeiends meer aan de hand. We zijn daar nog verhuisd naar een ander hostel, maar ook daar was er niet veel boeiends aan de hand. We hebben nog gezocht naar een uitgaansgelegenheid voor onder de 21, maar helaas... We zijn ook nog naar een museum geweest waar je leuk kon spelen met instrumenten en veel kon leren over Jimi Hendrix! Het was wel indrukwekkend om dan te lezen dat hij bewondert werd door een aantal van de grootste artiesten. In dit museum was ook nog een sci-fi gedeelte waar we ook nog een rondje hebben gedaan en vooral veel van de Star-Wars films te zien was. 's Avonds moesten we nog wat eten halen en hadden we een blik met vlees en pasta. Toen we 's avonds dat blik opende rook de inhoud naar kattenvoer. Maar honger hadden we toch. Toen we het op hadden, hadden we niet het idee dat het kattenvoer was, maar je weet het niet, ik heb namelijk nog nooit echt kattenvoer gegeten...
In Portland hebben we iemand uit Seattle ontmoet en die zei dat we wel even een bezoekje aan de Trol moesten bezoeken, zodoende hebben we dat gedaan en het was wel grappig, maar niet echt speciaal. Zo ook een standbeeld van Lenin van 5 meter groot. De geschiedenis achter dit beeld is dat het in Europa is weggehaald omdat ze het daar niet meer wilde en Seattle het toen heeft opgekocht. De laatste dag in Seattle hebben we een beetje rondgeneust in de winkels op zoek naar een oranje shirt. Na een hele tijd zoeken hadden we dan uiteindelijk een oranje shirt gevonden, er stond alleen een hele grote Y op met onderin de Y het woord because. Dus daar gingen we nog even een slogan op broeden.
Na Seattle werd het dan eindelijk tijd voor onze eindbestemming in deel 1 van onze reis. Op weg naar Vancouver BC, Richmond om precies te zijn. Na weer zo'n leuke douane check te hebben gehad waar ze hele directe vragen aan je stellen waren we dan eindelijk in Canada. In Vancouver leek het straatbeeld wel een stuk schoner dan in Amerika. We kwamen aan bij het greyhound station en werden in de aankomsthal opgewacht door Mac, de zakenrelatie/vriend van Tom zijn vader die ons onderdak had aangeboden voor de weken dat wij in Vancouver waren. In de stad was het enorm druk dus het verkeer ging niet erg snel, maar we kwamen er. We kregen in Richmond, waar Mac en zijn vrouw Pauline wonen, nog een kleine rondleiding van waar de belangrijke plekken waren. Zo hadden we de Canada-Line gezien, wat je in Nederland een metro zou noemen, hebben we de O-zone (niet van numanumaneh) gezien, waar het Holland Heineke House staat gezien en gingen we naar het huis. We kwamen daar binnen en het eerste wat Pauline vroeg is wat willen jullie eten of willen jullie meteen naar het Holland Heineken House (HHH)? De eerste avond gingen we maar even rustig aan doen dus hebben we een heerlijke hamburger gegeten en hebben we ons een beetje gesettled in het huis.
De volgende dag werd het tijd om naar het HHH te gaan. Na al een aantal Canadezen te hebben gesproken wisten we ook meteen een slogan voor onze shirts. Canadezen spreken de Y uit als why in waarom en omdat er onderin de Y een because stond hadden wij onze slogan:
'Y orange? Because we are Dutch.'
In het HHH hebben we onze kaarten opgehaald voor het schansspringen en bobsleeen wat we nog gingen bezoeken, hebben we even binnen gekeken en zijn we aan onze eerste Heineken begonnen. Wat ons echt opviel aan het HHH was dat het heel populair was. Canadezen en andere niet Nederlanders wilden wel 2 uur in de rij staan om binnen te komen, nou sorry hoor, dat vind ik best wel lang. Gelukkig kon je met een Nederlands paspoort zo in de snelle lijn stappen!
De eerste avond in het HHH was ook super, we werden door verschillende groepen dames aangesproken of we met hun op de foto wilden, omdat we dezelfde muts en shirt hadden, er werd ons ook gevraagd of we broers waren..? Ach ja we konden ze alles wijs maken en ze geloofden het nog dacht ik. De tweede avond was ook gezellig. We hadden 2 nederlanders ontmoet en nog een 3e die nu in Canada woonde. We hadden wel een gezellige avond!
We zijn een dag naar Vancouver gegaan en hebben daar de olympische vlam bekeken, foto's met de vlam gemaakt en over de drukste straat gelopen. Ons doel deze dag was om bij het gratis concert van Deadmau5 binnen te komen, niet wetend dat heel Canada fan van deze DJ is, gingen wij hier om 5 uur naar toe (hij trad pas op om 9 uur 's avonds), maar de rij was al gesloten. Er stond nog een rij van minstens 500 meter lang en 3 meter breed, maar zelfs deze rij zou er niet in komen. Dus wij een beetje balen, terug met de metro en toch nog maar even het Heineken House in, wat we uiteindelijk verlengd hadden tot 1 uur 's nachts.
Op maandag en dinsdag gingen we op weg naar Whistler waar het schansspringen en bobsleeen was. Op maandag hebben we alleen het schansspringen bekeken, want de bus ging al vroeg weer naar huis. In de bus bleken we met de famillie van Elma de Vries, die de 5000 meter moest schaatsen, te zitten. Dinsdag was de dag van de 10000 meter die uiteindelijk bleek teleur te stellen, maar wij zaten in de bus naar Whistler, we waren de enige 2 naast de tourguides! Dus we hadden zo goed als een privebus! Deze dag gingen we in Whistler de berg op, hebben we in een karretje gezeten met een glazen plaat in de bodem, je keek dus opeens 100 meter naar beneden! We zijn op de foto geweest met het olympische poppetje van de 2010 olympics en we werden gevraagd om als joelende puber mee te doen in een Canadees muziekprogramma, wat je kunt vergelijken met TMF en dan een update vanaf de olympische spelen. Wat bekende mensen ontmoet en Canadese sporters die een olympische medaille hadden gewonnen gezien! We kregen zelfs bier als we tot en met het einde bleven, dus zodoende zaten wij, na 2 uur een beetje joelend voor de camera, geinterviewd worden (want ze hadden gehoord dat we reizigers waren) en praten met bekende mensen, met andere lotgenoten daarna aan ons welverdiende biertje, en die sloeg aan op onze lege maag op dinsdagmiddag half 5. Na weer afscheid te hebben genomen van onze lotgenoten gingen we met de bus naar Whistler Sliding Center om daar het bobsleeen te bekijken.
En wat gaan die dingen HARD, niet te geloven! Op tv lijkt het misschien snel, maar op 1 meter afstand voel je gewoon een omblazende wind voor bij zoeven. Gelukkig had ik een camera waar je High speed foto's mee kunt maken, want er waren een heleboel mensen bij wie het niet lukte om die bobslee nou eens op die foto te krijgen!
De woensdag daarna hadden we een rustdagje genomen en 's avonds hebben we nog maar weer een bezoekje gebracht aan het HHH waar deze avond Van Velzen optrad. We hoorden van Mike en Patrick, die 2 nederlanders die we vorige week hadden ontmoet dat we die avond daarvoor wel wat gemist hadden, want Armin van Buuren had gedraaid in HHH. Damn, dacht ik, maar we hadden gelukkig wel een foto met de zanger van The Fray en een paar nieuwe vrienden in Whistler gemaakt!
Nou tot de volgende keer maar weer. Ik probeer nog steeds filmpjes op mijn Youtube kanaal te zetten, maar we hebben wat problemen met de hoge kwaliteit van Tom's camera. We schrijven het maar af als een luxeprobleem...
Groetjes!
Opgesloten in Alcatraz, hippies in het hostel en geen gratis ontbijt...
Daar zijn we weer en nu rechtstreeks vanuit Seattle, want Portland waar het best wel saai was, hebben we maar snel weten te ontsnappen, maar daarover later meer. We gaan eerst met het leuke beginnnen: San Francisco 2.0!
Na de eerste fietstocht van de vorige keer is er het een en ander gebeurt.
1. We vonden het fietsen zo leuk dat we nog een keer zijn gaan fietsen.
We hebben nog een dag gefietst en wel de hele dag! Beetje dutch feeling terugkrijgen in de benen en urban mountains beklimmen! Want voor degenen die het niet wisten, San Francisco is niet vlak...
We hebben al met al een fietstocht van 80 kilometer hebben gemaakt, we hebben er met een rustpauze en een bezoek aan de Redwood Trees, de grootste bomen die wel tot 200 meter worden, van 9 uur 's ochtends tot half 7 's avonds over gedaan. Dus dat was een pittige tocht: Ons doel was om de berg te beklimmen, maar volgens een bewoner daar in de buurt hadden we daar de verkeerde fietsen voor en waren we al pittig laat. Nou oke, dan maar naar Muir Woods met de grootste bomen. Maar die klim viel ook nog zwaar tegen. Maar toen we aan de andere kant weer bergafwaarts konden voor 10+ minuten was het de klim meer dan waard! Op de terugweg was het weer hetzelfde liedje. Bergop die deze keer nog langer leek, maar daarna weer bergafwaarts! Er waren zelfs auto's achter ons die ons niet in konden halen, je hoorde de remmen gieren en de motoren brullen, maar wij bleven ze voor, laten we zeggen, we haalden de 35 mijl wat ongeveer 55 km/u (= ~15m/s :D ) is. En toen moesten we nog terug over de brug!
2. We hebben Alcatraz bezocht en hebben op miraculeuze weten te ontsnappen!
De boot naar Alcatraz was lekker aan het schudden toen de kapitein zei dat dit een one-way-trip was... Oh jee! Nouja eerst maar onze ontsnappingswegen onderzoeken dachten wij dan maar! We zijn opgesloten achter de tralies en Tom moest zelfs verplicht naar de bieb om alles schoon te maken, tja moet je maar niet op iemand anders zijn pot schij*en dacht ik. Hij had nog geluk dat ie de isoleercel niet in hoefde, want dat is echt duister... Na een roekeloze ontsnapping via de tuin die aansloot op de speeltuin hebben we een boot kunnen kapen en hebben we de terugreis kunnen maken. Op heb heuveligeland van San Francisco moesten we maar gauw verkassen naar een ander hostel: The Green Tortoise.
3. We zijn naar een ander hostel verhuisd, wat veel leuker was.
Nadat we in het vorige hostel alleen maar tegen mensen hun laptopachterkant konden praten was dit andere hostel wel een hele vooruitgang! Heel veel mensen in de lounge, die allemaal wel een praatje wilden maken of tenminste niet met ze allen naar youtube filmpjes lopen te staren... We hebben mensen ontmoet die al zoveel hadden beleefd of die nog zoveel mooie dingen van plan waren in de bossen van Roemenie (de ' werkt niet) of aan het einde van hun reis waren. Ook weer 2 nederlanders ontmoet! Waarvan we met 1 ook nog een paar dagen hebben rondgehangen!
4. We gingen voor het eerst uit in een 18+ club.
Na de eerste mislukte poging die ik vermelde in me vorige verhaaltje, of nouja ik had het aangekondigd, gingen we nu nog maar een keer! We wilden wel even zien hoe het er in Amerika aan toeging. Daar binnengekomen was ene VV Brown aan het optreden, wel grappig, en het swingde ook nog wel! We hebben ook kennisgemaakt met een Amerikaanse met neptieten en botoxlippen! Wauw wat een ervaring en bah wat ziet dat er guur uit! Meer zeg ik er niet over.
Nadat VV Brown wegging kwam er even wat house/dance, maar het viel zwaar tegen met wat we in Nederland gewend zijn. Slechte overgang en weinig echte dans vooral wat Indie rock, maar alle Amerikanen gingen uit hun dak... Nou wil ik niet zeggen dat ik een goeie danser ben in de club, maar zelfs ik kon vertellen dat 90% van de Amerikanen a-ritmisch waren. Psshh. En toen kwam de volgende artiest. Staat daar een of ander figuur in een flamingopak gigantisch te bleren in de microfoon, Tom en ik vonden het een zwarte Lady GaGa, ook al heette ze Ebony Bones, maar ik heb wel genoten! Na deze Lady GaGa look-a-like werd het wat rustiger en werd de mix van de DJ nog slechter.
5. We hebben weer een tergend lange busreis gehad naar een stadje in Amerika.
Damn wat was dat naar... 16 uur, gelukkig hadden we wel 2 stoelen per persoon en stonk de bus niet! En de stad, Portland, waar we aankwamen was ook nog eens regenachtig en grauw. We hebben er wel 2 mooie dagen meegemaakt zeiden de mensen uit de omgeving, maar het was tot nog toe wel grauw. Voor de rest was er in Portland weinig tot niets te zien. We hebben de grootste onafhankelijke boekwinkel van Amerika gezien, genaamd Powell's. We hebben ook allebei een boek gekocht (Mam, ik ben begonnen aan de Millenium Trilogie, in het Engels). En dan natuurlijk de Doughnutshop van Portland, waarin ze de raarste donuts maken! Zelfs met cornflakes en koekjes erop. We hebben ook nog een film in het hostel gekeken, The Goonies, een van Stephen Spielbergs eerste films!
6. We gingen ook weer met de bus naar Seattle.
In de bus naar Seattle was het ook weer ruim, er zaten nog 7 andere mensen in en in Seattle regende het. Na een beetje om de richting te hebben gevraagd, kwamen we na een busrit in een hybride bus iemand tegen die in een hostel werkte en ons naar dat hostel heeft gebracht. Hier hebben we de openingsceremonie van de olympische spelen gekeken en vandaag gaan we naar een ander hostel want het lijkt hier weer een beetje een dooie boel en de gemiddelde leeftijd lijkt ook boven de 40...
Nou luitjes, de volgende x zal vanuit Vancouver BC zijn! Jippieeeeeee we zijn er bijna!
Voor de artiesten die ik noemde:
VV Brown: http://www.youtube.com/watch?v=mk7tzFIYhtI
Ebony Bones: http://www.youtube.com/watch?v=34wWAgdDQUA
En ik heb nu mijn eigen Youtube kanaal, waar ik binnenkort wat filmpjes opzet die we deze reis ook gemaakt hebben. De filmpjes op deze site zetten werkt namelijk niet goed. Het adres van mijn kanaal staat in de linklijst aan de rechterkant onder verhalen, laatste foto's, laatste reacties, abboneren en dan links!
Groetjes, Tim